Even een kort berichtje van het pappie-front, en vergeef me de tikfouten want ik schrijf dit met een 5-jarige ventje op mijn schoot. Want echt waar, waar ik ook ga of sta, hij is erbij. Hij kan me gewoon niet met rust laten, zit de hele tijd aan me (zelfs als we eten legt hij zijn hand op mijn arm) en ik krijg non-stop spuugzoenen in mijn oren. Die zijn dus lekker schoon...   

Zo, mijn gezellige correctieweekendje zit er bijna op: nog een pagina of twintig en dan heb ik dit varkentje ook weer gewassen. Eén ding weet ik heel zeker: in het nieuwe Arisman-meesterwerkje zitten nul komma nul fouten. En wie toch een fout ontdekt, ziet ze vliegen. (God, ik smeek u: laat er geen fout meer inzitten.) Ik kan dit blokje niet te lang maken, want ik word straks ergens verwacht...

Dit weekend moet ik een vervelend klusje klaren: alle fouten moeten uit het manuscript van mijn nieuwe boek worden gefilterd. En mijn god, wat zijn het er veel. Onbegrijpelijk veel eigenlijk, want voordat ik het manuscript bij mijn redacteur inleverde, heb ik het zeker tien misschien wel vijftien keer gelezen. Zo vaak in ieder geval dat ik er zelf geen ene reet meer aan vind...

Zondagochtend, ik lig lekker te chillen in bed, zaterdagkrantje erbij, twee banaantjes paraat. (Het is tenslotte niet iedere dag zondag. Gelukkig maar.) De radio staat zachtjes aan. Hoor ik opeens de dj 'drie lekkere, foute platen' aankondigen. Omdat ik dol ben op 'lekker' maar vooral op 'fout', zet ik de radio wat harder en ga ik er eens goed voor liggen. Maar wat doet die oelewapper (da's Eindhovens voor wapperoele)...