Vannacht, in bed, sloeg ik met een klap Joe Speedboot dicht. Het was de derde en tevens laatste keer dat ik het boek had dichtgeslagen. Dit was duidelijk niet mijn boek. Ik had het geprobeerd, bijna 50 pagina’s lang, maar tussen Joe en mij zou het nooit wat worden. Even was ik teneergeslagen maar al snel klaarde mijn gemoed op: morgen zou ik weer naar het antiquariaat gaan, kijken of ik het kon ruilen…

Al jaren kom ik zeker een keer in de week bij een antiquariaat. Zeker honderd boeken heb ik er gekocht. Ik ben arm, maar afgezien van de goedkope boeken, vind ik het heerlijk om te neuzen tussen de ouwe meuk. Probleem is de eigenaar van ‘mijn’ antiquariaat. Dat is een vervelende, ouwe, chagrijnige vent. Met een snor, ook dat nog…

...eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, (einde lijk?), eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk...

Oké mensen, we moeten het nu toch even over echt belangrijke dingen hebben, want na een aanloop waar maar geen eind aan leek te komen, is het dinsdag dan eindelijk zover: de verkiezing van de belangrijkste mens ter wereld…