Noem me een romanticus, maar ik ben van mening dat schrijvers arm moeten zijn. Armoede maakt creatief en scherpt de geest. Dat werk. Punt is dat ik een hopeloze romanticus ben, en dus stráátarm. En da’s nou eigenlijk ook weer niet de bedoeling. Omdat ik vanmiddag toch in de buurt van mijn uitgeverij was, dacht ik daar wat centjes los te peuteren.

Verontrustende berichten bereiken mij. Zéér verontrustende berichten. En het ergste is: het worden er steeds meer. Ik overdrijf niet als ik beweer dat ik er ’s nachts wakker van lig. En ik slaap al zo moeilijk, terwijl ik als oudere man mijn nachtrust zo verdomde hard nodig heb. Waar gaat het om? Om Mr. Single, mijn nieuwe, indrukwekkende, zeg maar gerust fenomenale boek (zei daar iemand ‘een ongekende mijlpaal in den Nederlandschtaligen literatuureluur’?), dat dus op steeds minder plekken nog te krijgen is.

Niemand begroette me zo, dus doe ik het zelf maar. Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken maar als single moet je werkelijk álles zelf doen. Zelfs mijn stinkvoeten moest ik zelf wassen... Enfin, later veel meer natuurlijk, maar ik moet echt eerst ergens wat fruit en andere vitamines vandaan zien te halen, want ik ben vrees ik flink ongezond bezig geweest de afgelopen week. Jezus, wat zie ik er beroerd uit zeg! Maar voordat ik een kilo bananen naar binnen ga schuiven, eerst even dit: mijn stukje in Flair van deze week is niet compleet; de laatste zin ontbreekt.